Friday, November 16, 2007
Alone. Left out. Loner. Out of place.
Me.
All of those words describe what I am feeling right now.
I feel like there’s nobody who even cares for me except of course for my family.
I feel like I don’t have anyone to talk to. I cannot let my bottled feelings flow freely because there is no one out there who even cares, who is willing to listen.
I have online friends, I have classroom friends, but they all leave me once I went out of the school, out of my house, out of my comfort zone.
That’s life. It is not meant to be fair. But why am I always the victim? No erase that word. I am not a victim. Maybe I’m really just a loner. Maybe I really just pity myself. I always wondered when would I find true happiness. When would I find all those things that are currently missing in my life? When. When. When.
Something happened today, that’s why I am writing this very emotional entry. Anne is the only person who knows about it. Well, at least, there is someone who is willing to listen. Haha. thanks anne!
Labels: don't-mind-me, dramas, errr, Irish Stuffs
Saturday, September 8, 2007
Kanina ay nagising ako ng 8 am. Medyo late na ito para sa lakad ko na pang 9:15. Sinabi ko kahapon sa sarili ko na "Ic, you need to wake up around 6 or 7 am tomorrow". Oo nga at nagising ako. Quarter to 6. Pero sabi ko sa sarili ko na napaka aga pa kaya bumalik ako sa aking mga panaginip. Hindi ko na nga maalala mga panaginip ko e. Balik tayo sa kwento ko. Nagising nga ako ng late at nagmamadali na rin ako kumilos dahil ayoko talaga na naleleyt ako. Nahihiya ako at ayoko naman pangatawanan yung sinasabi nila na "Filipino Time". Hindi naman kasi yun magandang ugali. Kaya ayun, nakaabot naman ako kahit papaano at sila pa nga yung nalate.
Pumunta kami ng La Salle para samahan ang isa kong kaibigan sa pagpasa ng form. Ang daming tao. May korean, may chinese, may pinoy. Iba iba talaga. Naisip ko tuloy bigla na pag labas ko pala ng mandsci, totoong mundo na yung kaharap ko. Iba na yung mga mangyayari. Umpisa na ng mga pagbabago. Ang tanong. Ready na kaya ako? Siguro naman ay oo. Kaya ng aako nagaaral diba? Para maging handa.
Ayun, pagkatapos pumunta ng La Salle (tamang tiyamba lang kami papunta dun), ay pumunta kami ng Greenhills para makapamili. May nabili na ang lahat ng kasama ko pero wala pa rin akong nabibili. Tinawag nga nila akong Queen of Cheapness dahil sa pagiging "kuripot" ko daw. Pag gusto ko kasi yung bagay at mahal, binibitiwan ko na. Pag kaya ko naman bilhin, ppilitn ko ng ibaba yung presyo hanggang sa maging mura na siya. Ewan ko ba pero ganun ako. Sa tingin ko eh mas mabuti naman yun kaysa sa gastos ako ng gastos na parang nagtatapon lang ako ng pera.
Ang saya ko ngayon. I'll give the details later. lol.
Labels: blah blahs, crush/ing, don't-mind-me, errr
Friday, August 17, 2007
The feeling of loneliness…
The feeling that you are being left out…
The feeling that you are nothing and there is nobody who cares…
I HATE THAT FEELING.
Alam naman siguro ng lahat na puro kami babae sa grupo namin. Siyempre pag ganun hindi naiiwasan ang comparison. Sa totoo lang ayoko na nacocompare sa iba dahil hindi naman ako sila at hindi sila ako. Pero siyempre, kahit isarado ko ang sarili ko sa mga comparisons, naaapektuhan rin ako. Siguro iniisip ng iba na napaka insecure ko naman, kaso alam ko sa sarili ko na hindi ako ganun kabilis mainsecure. Kuntento ako sa kung anong meron ako at sa kung ano ako pero minsan di maiiwasan na maaapektuhan din ng mga nasa paligid natin yung sarili nating paniniwala. Dumadating ako minsan sa point na iniisip ko na siguro ako na yung pinaka PANGET at pinaka USELESS sa aming magkakaibigan. Ewan ko ba. Ganun lang talaga yung pakiramdam ko. Kung nasa kalagayan kita at kaibigan mo ang isang grupo ng magaganda, talented at matatalino na babae, hindi mo maiiwasan na maging katulad ko.
Sa totoo lang, kahit na napakadami kong kaibigan at kahit lagi niyo kong nakikita na madaming kasama, hindi ako ganun kasaya. Sa totoo lang, malungkot ako. Kailan ko lang tinanggap toh. Kasi kung pwede talaga pinipilit ko na makibagay sa lahat. Kaso hindi eh. Pag sama sama kaming magkakaibigan, nagkakaroon ng grupo grupo. Hiwalay sila ganyan kila ganito. Hiwalay ng lakad sila ganyan kila ganito. Hiwalang ng topic sila ganyan kila ganito. Yung mga super close magsasama sama. Pagkatapos nun, maiiwan ako sa gitna. Hindi ko alam kung saan ako sasama. Hindi ko alam kung sinong lalapitan. Siguro nga ako lang yung may problema. Bakit naman silang lahat maayos? Oo. Ako nga lang yung may problema.
Hindi ko na alam minsan kung saan ko ilulugar yung sarili ko. Yung inaasahan kong mga tao na susuportahan ako in case na bumigay na ko eh mukhang nawala na rin. Ayoko naman na pinapamukha yung ginawa ko dating magagandang bagay sa iba kaya hindi talaga ko lumalapit sa iba pag sobrang bigat ng problema ko. Nag eexpect siguro ako masyado na mafifeel nila na may problema ako. MALI nanaman ako e. Hindi pala dapat nageexpect.
Minsan lang ako magpost ng ganito. Di ko kasi matiis. Pag may problema ako di ko alam kung saan pupunta. Pag masaya ako hindi ko alam kung kanino lalapit. Pag kailangan ko ng advice parang walang gustong tumulong. Siguro nga malungkot lang akong tao…Kaya nga s blog n lang ako nag gaganito. Baka may umintindi pa.Labels: don't-mind-me, dramas, errr, opinions
Tuesday, February 13, 2007
être bête à pleurer"to be pathetically stupid"paano mo ba masasabi na pathetically stupid ang isang tao?is it on the way that he/she acts?the way he/she talks?the way he/she thinks?...well... in my opinion hindi naman naka depend sa action ng isang tao kung ano yung possible things na sabihin sa kanya ng kapwa niya... actually... nasa human being yun na nakakakita sa isang tao... you'll observe siguro minsan na there are some people na gusto ng isang tao [label that person as A], may isang tao naman [labeled as B] na ayaw dun sa taong gusto ni A... gulo ba?... basta... imagine this...You're bf/gf... of course you love him/her! Sino bang hindi?... mga FOOLS lang naman ang hindi nagmamahal sa bf/gf nila... haha... tapos ganito... you're friends... they don't like that person for you... you can't see their point kung bakit ayaw nila sa bf/gf mo... ayun... example na yun.. gosh... talk about pathetic... [ako yung pathetic ha! baka matamaan nanaman yung iba] wala na kong masabi... my ym is experiencing an emo-valentines-day syndrome.. people are so mushy! gosh!...nagkalat ang mga puso... pakipulot nga... haha...smell yah later...Labels: errr
Thursday, February 8, 2007
You are a liar...You're always pretending to love me... to like me... to need me...But truth be known... it's just a tall tale...I HATED you because you're like that...I HATED myself because I believed in your lies...I HATED others coz they made me believe that all your fibs are true...You destroyed everything...You left me when I needed you...Where were you when I need a shoulder to cry on?Where were you when almost everyone was against me?Where were you when I almost died because of loneliness?YOU WERE NOWHERE TO BE FOUND...Now here I am...and I finally moved on...past is past...and sad to say... I will never be yours again...Never ever...*from someone who once loved a fool...Labels: dramas, errr, mushiness
Thursday, February 1, 2007
Ang saya...
Magulo ang mga nangyayari sa buhay...
Masyado nang kumplikado...
hehe... [masaya pa noh...]
parang o.t. lang e...
ang daming online ngayon...
9 yung kchat ko sabay sabay... ayos... sikat...haha
malapit na elexon sa skul... wala lang... share lang... blog ko naman toh e... haha
Masyado na kong nababaliw sa problema...
ang gulo talaga...
pero at least... natetest yung friendship ng section namin noh...
hmm...
*Keyboard ka ba? Kasi "type" kita eh*
Ang cornee grabe...
hahaha...
ayun lang... random lang mga naka lagay dito..
You Know You Love Me,
- irish
Labels: blah blahs, bored, errr
